3 november 2020

De Kokerel: begrip in de wijk, op de eretribune van de Groene Loper

Zoals veel ondernemers zit café-eigenaresse Astrid van der Venne thuis. Ze vindt het maar niks dat haar trots, De Kokerel aan de Frankenstraat, dicht is. “Ik werk al vanaf mijn 14e en heb nooit stilgezeten. In januari 2021 zitten we hier 20 jaar. We hadden een heel feestweekend gepland, maar het is de vraag of dat door kan gaan.”

Astrid van der Venne van de Kokerel

Schrikken en beven

De Kokerel is leeg. Waar Astrid vroeger de laatste bezoekers rond 02.00 uur naar buiten moest vegen, is de stilte nu oorverdovend. Af en toe onderbroken door het geboor en getimmer van de werklui die van de studentenkamers op de eerste en tweede verdieping vier mooie studio’s maken. “Op een gegeven moment heb je alles wel zo’n beetje opgeruimd en gepoetst”, verzucht ze. De vaste klanten kijken met schrik en beven naar wat komen gaat. Wanneer kunnen ze weer bij Astrid aan de bar zitten? “Dit is echt een buurtcafé waar iedereen elkaar kent en met elkaar meeleeft.” Een take away was dus niet echt een optie tijdens de eerste coronagolf. Hoewel. “Ik zie elke dag leerlingen langslopen. Misschien kan ik hen in de toekomst wel iets te eten aanbieden".

Binnen een paar uur

Hoe is het zo’n 20 jaar geleden begonnen? “Ik ben hier eigenlijk een beetje ingerold. We woonden vroeger op de Edisonstraat en gingen geregeld naar een café op de Voltastraat. Toen zij er mee wilden stoppen, dachten ze aan ons. Nou, dat wilden we niet. Maar kennelijk had de toenmalige eigenaar van De Kokerel – het café had destijds een andere naam - er lucht van gekregen, want een tijdje later vroeg hij mijn man of hij zíjn café wilde overnemen. Dat wilde hij wel! Het was binnen een paar uur geregeld, ’s avonds kreeg ik te horen dat we café-eigenaren waren.” Astrid hield in het begin haar baan nog aan, omdat ze het vermoeden had dat ‘die gekkigheid’ maar een jaartje zou duren. “En kijk waar we nu staan. Dit had ik echt niet gedacht.” Van de vele cafés in de wijk is De Kokerel inmiddels nog de enige die over is.

Jonge jongens, expats en vaste klanten

Door de jaren heen zag Astrid van alles voorbij komen. “Tijdens de werkzaamheden aan de tunnel kwamen de werkmensen ’s avonds hier een drankje doen. Vier jaar lang hadden we die jonge jongens over de vloer. Dat was een ontzettend leuke tijd!” Door de komst van de vele expats in het gebied, klinkt er ook wel eens een andere taal tussen het Maastrichts. “Vooral op vrijdagavond, dan komen enkele bewoners van de Gemeenteflat gezellig langs.” Ook de vele evenementen die georganiseerd worden vindt de Maastrichtse een aanwinst. “We doen geregeld mee door voor de drank te zorgen.” De vaste klantenkring wordt echter steeds kleiner. “Mensen overlijden en er komen weinig jongeren. Dat is wel een verschil met vroeger. Toen waren we zeven dagen per week open, van 10.00 tot 02.00 uur. In het weekend zelfs tot 03.00 uur. Tegenwoordig zijn we op dinsdag gesloten en open ik de deur pas om 12.00 uur.”

Astrid van der Venne van de Kokerel

Samen

Ondertussen komen twee bouwvakkers om een kopje koffie vragen. “Sorry jongens, ik heb niks in huis”, zegt de gastvrouw. “Ik ben blij dat er boven gerenoveerd wordt. Vroeger deed ik het beheer van de studentenkamers, maar dat was een hoop rompslomp. We krijgen trouwens ook een nieuwe, professionele keuken. In de toekomst wil ik meerdere dagen eten gaan serveren.” Afgelopen zomer had Astrid, samen met Farèn van de overkant en een ijsverkoper, grootse plannen met het pleintje aan de kop van de Frankenstraat. “We hadden het plein mooi verdeeld. We bieden alle drie wat anders aan, dus dat kon mooi samen. Je gunt elkaar wat. Helaas kregen we niet allemaal toestemming en om nou alleen een paar tafeltjes neer te zetten, dat zag er niet uit.” 

Mooie herinneringen

Hoe de komende periode met corona eruit ziet, weten we natuurlijk niet. Astrid heeft er een zwaar hoofd in. “We vieren elk jaar Kerstmis in het café door te steengrillen met zo’n veertig mensen. En oudejaarsavond eten en drinken we altijd samen. Nu carnaval is afgeblazen, vrees ik dat we ons jubileumfeestweekend ook kunnen vergeten. Dit moet echt niet te lang duren.” Gelukkig heeft De Kokerel zo’n 20 jaar aan mooie herinneringen om op terug te kijken.

 

Foto's: Aron Nijs