4 juni 2021

‘Laten we wat meer verdragen van elkaar’

“Hee Ger!” Als Ger Paulissen over de Groene Loper wandelt met zijn kar en papierprikker wordt hij regelmatig herkend. “Ook door mensen die ik niet ken”, lacht hij vrolijk. “Die hebben mij dan gezien in een krantje ofzo.” De Maastrichtenaar prikt al 15 jaar elke dag, behalve op woensdag, afval in zijn geliefde Wyckerpoort en zorgt ervoor dat het er weer proper uitziet. 

Praatjes

Het pensioen is in zicht, in maart 2022 maakt Ger na 48 jaar werken ‘zijn laatste’, maar tot die tijd geniet hij nog elke dag van zijn ronde door de wijk. “Ik sta om vijf uur ’s ochtends op. Dan laat ik mijn twee honden uit en ga ik ontbijten. Daarna fiets ik naar kantoor in de Beatrixhaven om me om te kleden. We krijgen altijd allemaal eerst een briefing.” Vervolgens fietst Ger weer naar huis om zijn kar op te halen. Een grote container en een bak voor al zijn gereedschap. “Dan begin ik bij het Old Hickoryplein en ga zo alles systematisch na. Sinds kort heb ik er ook het stukje bij van het Oranjeplein, de Oranjelaan en de Prinsessenbuurt.” Het leukst aan zijn werk vindt hij de praatjes die hij met iedereen kan maken. “Van hoog tot laag, van arm tot rijk. Ik heb soms hele goeie gesprekken”, vertelt hij trots. “En ik doe dit werk niet alleen, he. Op zondag houdt bijvoorbeeld een gezin de Groene Loper schoon. Dat doen ze heel goed.”

Een aparte laan

In de afgelopen 15 jaar zag Ger het gebied natuurlijk ontzettend veranderen. “Ik weet nog dat hier die autoweg lag. Dat was een sensatie in de zomer, met al die caravans en vakantieverkeer.” Hij wijst naar de rotonde van de Scharnerweg. “Daar stonden toen stoplichten en er gebeurden regelmatig ongelukjes.” Zijn werk veranderde niet veel door de jaren heen. “Hoewel er nu meer rotzooi ligt. Mensen dumpen soms zomaar hun huisvuil.” Ger vindt de Groene Loper ‘een hele aparte laan’. “Je kunt hier zoveel mee doen, zoals een kerstmarkt bijvoorbeeld. En de bebouwing is prachtig met al die aparte vormen, niet van dat strakke.” Zijn lievelingsplek? Dat is het Koningsplein. Het groene, golvende veld waar hier en daar wat jongeren in de zon liggen. “Op zondag zie je hier mensen sporten of lekker op een bankje zitten. Ik mis alleen nog de kussentjes op de stenen bankjes”, grapt hij. Maar het Old Hickory Plein verdient ook een vermelding. “Na het Vrijthof en de Markt vind ik dat een van de mooiste pleinen in Maastricht. Als ze de huizen daar opknappen, behoort het écht bij de Groene Loper.”

Goede verstandhouding

Hoe ziet Ger de samenkomst van de wijken, de nieuwe bewoners met de huidige? “Het is nog vroeg”, zegt hij geruststellend. “Zoiets moet groeien. Nu kijken sommige bewoners tegen de achterkant van de nieuwe bebouwing, maar wie weet groeien daar over enkele jaren wel prachtige bomen. Vroeger lag hier een snelweg, zaten junkies in het park. En kijk nu eens. De horeca loopt goed. Ik praat geregeld met nieuwe bewoners. Dan vraag ik of ze al gewend zijn. Ze vinden het hier heerlijk, hebben een geweldig huis. Die nieuwe stadstuin aan de Groene Loper biedt ook kansen. Straks komen de nieuwe bewoners ook naar buiten. Laten we wat meer verdragen van elkaar. Dan komt die goede verstandhouding vanzelf.” Volgend jaar prikt Ger in maart zijn laatste prop, maar wandelen over de Groene Loper blijft hij ook na zijn pensioen gelukkig nog veel doen.

 

Fotografie: Aron Nijs