Emotionele verbondenheid

Geplaatst in september 2017

Vakwereld en overheid zijn ervan overtuigd dat de overgang naar een duurzame samenleving een enorme culturele impuls kan opleveren; door opnieuw actief na te denken over hoe we lokale economieën het beste kunnen ondersteunen, hoe we moderne technologie en ambacht op een zinvolle en complementaire manier kunnen verbinden, en hoe we lokale traditionele bouwmaterialen kunnen inzetten. Lokale bouwmaterialen geven een bepaalde plaats een specifieke identiteit. Dit is van cruciaal belang, omdat de identiteit van een plaats, stad of landschap een positieve kracht kan zijn om onszelf mee te identificeren. In de architectuur en stedenbouw noemt men dat de ‘genius loci’. Juist emotionele verbondenheid speelt een vaak onderschatte, cruciale rol in het streven naar duurzaamheid.

Gebouwen en steden waarmee we ons verbonden voelen, zijn namelijk de beste vorm van een duurzame samenleving. Deze emotionele band vormt een fundamenteel onderdeel van het sociaal-ecologische aspect van het duurzaamheidsvraagstuk. Want wanneer mensen een verbondenheid voelen met een plek of gebouw zullen ze er op een zorgzame manier mee omgaan. Houden we geen rekening met de emotionele band van mensen met plekken en gebouwen in de duurzaamheidsopgave dan lopen we risico op culturele verarming en architecturale kapitaalvernietiging.


Terug naar 'Welke opgave stelt het project A2 Maastricht de komende jaren aan verduurzaming?'