27 maart 2020

Van wie is de Groene Loper?

#5 Even geen reuring

 

Het coronavirus vraagt om aanpassing, van ons allemaal. Op de Groene Loper is het stil. Even geen reuring. Ondanks alles hangt lente en hoop in de lucht. Op uitnodiging van Projectbureau A2 Maastricht zoekt stadsfilosoof Govert Derix antwoorden op de vraag ‘Van wie is de Groene Loper?’ Deze keer een bijdrage over de Groene Loper in coronatijd.​​​​​​​

Raar maar waar. Een half jaar terug zat ik met Peter Alblas van het Centrum voor Milieu- en Natuureducatie onder een hazelaar aan de Groene Loper. Ik vroeg hem hoe de Groene Loper zou zijn zonder mensen. Om het denken los te maken begin ik vaker met een uiterste. Ik kwam erop door De wereld zonder ons van Alan Weisman. Dat begint met een beschrijving van Manhattan zonder ons. Metro's lopen vol water, uit de botanische tuinen waaien exoten uit over de stad.


Overigens besefte ik pas laatst waaróm dat boek daar begint. Vlak voor corona speelde mijn broer Egbert samen met zangeres Margriet Sjoerdsma in het Theater aan het Vrijthof hun Favorite Songs. Ze begonnen met Leonard Cohen. First we take Manhattan.

Dit alles schoot door mijn hoofd toen Jos Geurts van Projectbureau A2 Maastricht mij uitnodigde voor een GLB'tje. Huh? Hij bedoelde een Groene Loper Bilateraaltje. Op gepaste afstand van elkaar wandelen en overleggen. Bij nader inzien beseften we dat we dit natuurlijk ABSOLUUT NIET KAN. Vanwege corona mogen er zo min mogelijk mensen naar buiten. We besloten tot een GLV'tje, een Groene Loper Virtueeltje. Telefonisch en skypend vanuit onze thuiswerkplekken. Maar een GLV'tje zou ook een bezoek aan mijngroeneloper.nl kunnen zijn en de indrukken en ideeën dan delen via social media.

Terug naar een Groene Loper zonder mensen. Die is de tegenpool van een Groene Loper met veel mensen. In het boek Dood en leven van de grote Amerikaanse steden heeft stadsfilosofe Jane Jacobs het over dichtheid. Hoe meer mensen ergens door de dag heen rouleren, des te meer leven. Een waarheid als een koe die eisen stelt aan stedenbouw en architectuur. De Groene Loper laat inderdaad zien dat fysieke infrastructuur ook sociaal zoden aan de dijk kan zetten. Nog even, en het is hip om in Wittevrouwenveld te wonen.


Dichtheid gaat ook over wat Jacobs eyes on the street noemt. De groenteboer die een oogje in het zeil houdt. De passant die jeugd aanspreekt. Nieuwe appartementen die uitkijken op de publieke ruimte. Die fototentoonstelling waar we elkaar gaan ontmoeten, straks, als het weer kan.

Vanwege corona waarschuwen die 'ogen op straat' nu dat nabijheid gevaarlijk kan zijn. Even geen samenscholingen. Geen niet-noodzakelijk verblijf. Liever een GLV'tje. Laten we elkaar daar op blijven wijzen, zolang het nog nodig is.

Virtueel komt trouwens van virtus, deugd. Even geen reuring op de Groene Loper is nu een deugd. Net als elders in de stad. Ondanks alles hangen lente en hoop in de lucht. Minimaal 1,5 meter afstand en virtueel samenwerken brengen de levendige dichtheid van straks hopelijk snel dichterbij. Ook dat besef doet deugd.

Foto's: Bert Janssen