12 februari 2021

Herinneringen aan Wyckerpoort - weet u nog?

Paul Bronzwaer heeft veel mooie herinneringen aan Wyckerpoort. Als historicus verdiept hij zich regelmatig in de geschiedenis van de straten, huizen en mensen van deze wijk. In de serie Herinneringen aan Wyckerpoort vertelt hij hier graag over. Maar eerst: een sprookje. 

Er was eens…

Lang, lang geleden, in de vorige eeuw, was er een heel mooi plein midden in Wyckerpoort. Aan een zijde lagen mooie herenhuizen en aan de andere kant liep een weg. Daartussen in lag een groot, schitterend grasveld. En in die tijd werd het door de gemeente goed onderhouden. Het plein had werkelijk een koninklijke allure. De grote mensen noemden het dan ook Het Koningsplein. 

Aan de andere kant van de weg lag nog een ander groot plein. Aan de ene zijde lagen een tiental witgepleisterde woningen en daar tegenover stond ook een rij prachtige huizen. Ook daar lag een groot, goed onderhouden gazon. ’s Avonds kleurde de ondergaande zon de ramen van de witte huizen oranje. Daarom noemden de mensen dit plein het Oranjeplein.

Het was er heerlijk stil en rustig. Nauwelijks verkeer. De mensen konden er hun hond uitlaten of op een bankje hun krantje lezen of stil zitten mijmeren.

Totdat… 

Op een dag, aan het einde van de jaren vijftig van de vorige eeuw, kwam een boze fee aanzweven. Ze zwaaide met haar zwarte toverstok en opeens verschenen er grote graafmachines, vrachtwagens die de grond afvoeren, asfalteermachines en stoomwalsen. Dwars over de twee pleinen komt een vierbaans autoweg te liggen. 

Afgelopen met de stilte. Afgelopen met rustig op een bankje zitten. En afgelopen met het hondje uitlaten. Dag en nacht raast het verkeer midden over wat eens prachtige pleinen waren. De herrie en stank zijn niet te harden.

Maar…

Bijna zeventig jaar later, nog niet zo lang geleden, verschijnt er weer een fee. Een lieve fee. Zij heeft een gouden toverstokje. Ze draait er een keer mee en kijk: de autoweg verdwijnt in een grote tunnel onder de grond. Van het verkeer is niets meer te zien, niets meer te horen, niets meer te ruiken. Maar dat is nog niet alles! De goede fee draait nog een keer met haar toverstokje. Deze keer is het een groene toverstokje. En kijk…daar rolt een hele lange groene strook uit bovenop de tunnel. Een echte Koning komt speciaal kijken en onthuld de Groene Loper. Een plek waar gewandeld kan worden en gespeeld. De mensen kunnen weer hun hond uitlaten of op een bankje hun krantje lezen of stil zitten mijmeren. 

En die fee…dat zou best eens de Engel van Maastricht kunnen zijn.

 

Foto: Fred Berghmans


Benieuwd naar de herinneringen aan Wyckerpoort?

Deze delen we komende tijd via de FacebookpaginaInstagrampagina en het Twitteraccount van Mijn Groene Loper.

100 jaar Wyckerpoort vervat in boek

Paul Bronzwaer schreef onlangs een boek over de geschiedenis van Wyckerpoort. Dit is online te bestellen bij boekhandels De Tribune en Dominicanen.